دوست داشتن هميشه گـــفتن نيست گاه سکوت است و گاه نگــــــاه ... غـــــريبه ! اين درد مشترک من و توس
دلم می سوزه واسه نامه هایی که هیچ وقت پست نشدند و رو طاقچه اتاق ،مثل همیشه توی تب انتظار سوختند....... دلم می سوزه واسه لحظه هایی که با هم بودیم... ولی از هم نگفتیم و نگفتیم.... دلم می سوزه واسه گل هایی که می شد به هم ببخشیم و بعد از مرگ نثار هم نکنیم..... دلم می سوزه واسه دل هایی که برای دوست داشتن به ما بخشیده شدند ولی ما اونها رو پر از کینه و نفرت می کنیم.... دلم می سوزه واسه زندگی که یه راه برگشتی داره ولی ما نمی تونیم نا مهربونی ها و بی وفایی هامون رو جبران کنیم.... راستی چه کسی می دونه فردا فرصتی برای جبران نامهربونی ها و غفلت های امروز پیدا می کنه...؟؟!! کی می دونه؟؟!!!!!!
نوشته شده در  چهارشنبه ششم تیر 1386ساعت 14:27 توسط دل شکسته

دوست داشتن هميشه گـــفتن نيست گاه سکوت است و گاه نگــــــاه ... غـــــريبه ! اين درد مشترک من و توس
جلسه محاكمه عشق بود و قاضي عقل و عشق محكوم به تبعيد به دورترين نقطه مغز شده بود يعني فراموشي قلب تقاضاي عفو عشق را داشت . ولي همه اعضا با او مخالف بودند .  قلب شروع كرد به طرفداري از عشق .  آهاي چشم مگر تو نبودي كه هر روز آرزوي ديدن اونو داشتي . اي گوش مگر تو نبودي كه در آرزوي شنيدن صدايش بودي . و شما پاها كه هميشه آماده رفتن به سويش بوديد . حالا چرا اينچنين با او مخالفيد؟ . همه اعضا روي برگرداندند و به نشانه اعتراض جلسه را ترك كردند . تنها عقل و قلب در جلسه ماندند . عقل گفت :ديدي قلب همه از عشق بيزارند ولي من متحيرم كه با وجودي كه عشق بيشتر از همه تو را آزرده را هنوز از او حمايت ميكني !؟ قلب ناليد:كه من بدون وجود عشق ديگر نخواهم بود و تنها تكه گوشتي هستم كه هر ثانيه كار ثانيه قبل را تكرار ميكند   و فقط با عشق ميتوانم يك قلب واقعي باشم پس من هميشه از او حمايت خواهم كرد حتي اگر نابود شوم
نوشته شده در  چهارشنبه ششم تیر 1386ساعت 13:58 توسط دل شکسته