دوست داشتن هميشه گـــفتن نيست گاه سکوت است و گاه نگــــــاه ... غـــــريبه ! اين درد مشترک من و توس
غنچه با دل گرفته گفت                 زندگي                    لب به خنده بستن است                       گوشه اي درون خود نشستن است                           گل به خنده گفت                               زندگي شكفتن است                                       با زبان سبز راز گفتن است                                               گفتگوي غنچه و گل                                                  از درون با غچه باز  هم بگوش مي رسد                                                        تو چه فكر مي كني                                                                راستي كدام يك درست گفته اند                                                   من كه فكر مي كنم                           گل به راز زندگي اشاره كرده است                                  هر چه باشد او گل است    گل يكي دو پيرهن بيشتر ز غنچه پاره كرده است.
نوشته شده در  دوشنبه نوزدهم شهریور 1386ساعت 11:12 توسط دل شکسته